خانه / فرهنگ و هنر / تلویزیون / وقتی دروازه بان فوتبال کارگردان می شود!

وقتی دروازه بان فوتبال کارگردان می شود!

وقتی دروازه بان فوتبال، کارگردان می شود!

امیدفارس-فرهنگ و هنر:  سریال های طنز تلویزیون در سال های اخیر از یک فرمول ثابت پیروی کرده و اصولاً خط و ربط آثار مفرح در مناسبت های مختلف چیزی عجیب و غریب و دست نیافتنی نبوده است. کمتر مخاطبی از دیدن یک سریال طنز در تلویزیون شگفت زده شده، چرا که نه نویسنده جدیدی در این عرصه معرفی شده و نه کارگردان صاحب سبک و با نگاهی متفاوت پشت دوربین رفته است. از سوی دیگر با وجود چند بازیگر طناز تکراری و بارها دیده شده تماشاگر تلویزیون خیلی راضی به نظر نمی رسد و حضور تکراری برخی از این بازیگران حتی باعث پس زدن برخی از آثار شده است.

 

در این میان اما بوده اند مدیران اهل ریسک که نوشته با طرح و فکر نو بعضی نویسندگان را تائید کرده اند تا کارگردانی با الفبایی متفاوت با آنچه مرسوم است به سراغ طنازی در مدیوم تلویزیون و با ساختار سریال برود. حضور بازیگران جدید و شاید بتوان گفت نو در اجرای نقش شاید مخاطب را ترغیب به دیدن ادامه مجموعه ای کند که گاه این جذابیت ادامه می یابد، ولی بعضی مواقع با توجه به ضعف قصه از زوایای مختلف سریال زمین می خورد و عملاً مخاطب تنها در استارت با سریال همراهی کرده است.

 

سریال «هوش سیاه» در کنار آثاری مثل «خواب و بیدار» شاید یک اتفاق ویژه در عرصه پلیسی سازی تلویزیون محسوب شود، به هر حال مسعود آب پرور با سریال «هوش سیاه» و طراحی مجموعه تلویزیونی «کایدون» با موضوعی جاسوسی- اطلاعاتی نشان می دهد که او به این دست آثار معمایی علاقه مند است اما سپردن سکان کارگردانی یک سریال طنز به آب پرور شاید در نگاه اول جای تعجب داشت. اینکه روحیه مسعود آب پرور با استناد به کارنامه قابل دفاعش در عرصه کارگردانی چقدر به این جنس کار نزدیک است یک بحث دارد و اینکه او چقدر علاقه مند است مخاطبش را بخنداند مطلبی دیگر، سریال «لژیونر» در قدم اول با توجه به سوژه فوتبالی اش یک سر و گردن بالا بود، چرا که فوتبال ورزش پر طرفداری است و حواشی اطرافش از هر نوعی که باشد.

 

مخاطب خودش را خواهد داشت. پرداختن به موضوع دوپینگ در ورزش قهرمانی شاید فکر بکری بود که به ذهن پیمان عباسی رسید تا مهدی فرجی پس از سال ها سابقه مدیریت، اینبار در مقام تهیه کننده، تولید این مجموعه را به دست بگیرد. سریال «لژیونر» طنزی از جنس دیگر بود، شاید داستان می توانست بیشتر از این حرف ها باشد، شاید سوژه فوتبال می توانست جذاب تر از این حرف ها در سریال مطرح شود و… . اما این مجموعه سر و شکل دار شبکه ۵ نمره قابل قبولی از مخاطبش گرفت چرا که قصه منسجم، بازی های اکثراً خوب، کارگردانی پر وسواس آب پرور و… به بار نشست تا کارگردان مجموعه «زخم» و فیلم «قتل آنلاین» ساخت یک طنز ورزشی تلویزیونی را تجربه کند.

 

 

 سریال «لژیونر» به پایان رسید، چه بازخورد و واکنشی از مخاطب داشتید؟

– متاسفانه به دلیل مشغله کاری و اینکه شما می دانید درگیر مسائل فنی کار بودم. به لحاظ آماری هیچ بازخورد و واکنشی از کار ندارم و در واقع هنوز نظر مخاطب را راجع به کار نمی دانم. (اخباری که جسته و گریخته از اطرافیان داشتم و خیلی هم نمی تواند مستند باشد) و البته مدیران محترم تلویزیون داشتم به این منوال بود که سریال «لژیونر» یک سریال طنز وزین به دور از کلیشه های مرسوم و تکرار بود و این به این مفهوم است که احتمالاً به ذائقه مردم خوش آمده اما به هر حال آماری از کلیت کار و بازخوردها به شکل رسمی ندارم.

 

 و این روزها چه خبر؟ چه می کنید؟ به سریال سازی فکر می کنید یا…

– این روزها در حال مطالعه چند طرح هستم. یکی- دو کار سینمایی ام را پیگیری می کنم و البته آن چیزی که پیش از هر اتفاق دیگری مورد علاقه من است و به آن دلبسته ام سریال جاسوسی امنیتی «کایدون» است. داریم تلاش می کنیم زمینه های تولید آن کار را فراهم کنیم. چون هم پیش تولید نسبتاً سنگینی خواهد داشت و هم اصولاً تولید خاص و پرکاری پیش روی ما خواهد بود لذا مهیا کردن مقدمات کار تلاش زیادی را می طلبد. بطور موازی این سه- چهار کار را پیش می بریم تا ببینیم کدام یک رخ می دهد.

 

 همیشه با هم در مورد علاقه تان به حضور در سینما و ساخت فیلم هایتان گپ زده ایم علاقه ای به بازگشت به مدیوم سینما ندارید؟ (به همین زودی ها)

– این روزها کار در سینما شرایط خاص و متفاوتی نسبت به قبل دارد. علاقه مندم چند فیلمنامه آماده ام را به نتیجه برسانم و در حال پیگیری آن هستم. منتها این یک استراتژی خاص می طلبد.

 

 منظورتان جذب سرمایه است؟

– بله دقیقاً و به شکل جدی این مسئله را پیگیری می کنیم و امیدواریم شرایط مهیا شود تا بتوانیم به سرعت ساخت فیلم را آغاز کنیم. با این حال همه می دانند که من به تلویزیون علاقمندم و البته دوست دارم در تلویزیون یک کار فاخر و بزرگ بسازم. «کایدون» در اولویت نسبت به قصه های سینمایی من است و دوست دارم این مجموعه را بسازم و پس از آن تلویزیون را ترک کنم. امیدوارم «کایدون» به نتیجه برسد و سپس به پروژه های سینمایی ام بپردازم.

 و اما بحث راجع به سریال «لژیونر» را با این سوال آغاز می کنم که خودتان چقدر اهل فوتبال هستید؟

– (می خندد) من نوجوان که بودم دروازه بان بودم.

 

 واقعاً؟

– بله، فوتبال بازی می کردم.

 

 ادامه ندادید؟

– نه فقط می بینم.

 

 حرفه ای؟

– نه آنقدر که از حواشی و مسائل حاشیه ای فوتبال مطلع باشم. از سطح عام جامعه شاید کمی بالاتر، علاقه مندم. حرفه ای نیستم اما می بینم و دنبال می کنم و از حواشی فوتبال لذت می برم، فوتبال یکی از تفریحات زندگی من است اما خیلی انتخاب من نیست.

 

 سریال «لژیونر» یک طنز متفاوت در پرداختن به فوتبال بود چون به موضوع دوپینگ رسید که شاید تا به امروز کمتر به آن پرداخته شده است.

– بله.

 

 اما یادمان نرود این ورزش پرطرفدار و پرحاشیه که هر روز با جنس جدیدی از حواشی روبرو است می توانست در سریال شما رنگ و لعاب بیشتری داشته باشد. سریال به نظرم با احتیاط کامل به سمت فوتبال و حواشی اش رفت و بیشتر موضوع دوپینگ را مدنظر داشت؟

– حواشی فوتبال قطعاً خیلی بیشتر از حواشی سریال ما بود. اصولاً در تمام دنیا حواشی فوتبال زیاد و حتی دردسرساز است و فیلم ها و سریال ها نمی توانند آنطور که باید به آن بپردازند. ما اساساً دنبال نشان دادن پشت پرده ماجراهای فوتبال نبودیم. اصلاً چنین هدفی را دنبال نمی کردیم. این سریال همانطور که تو می دانی با در نظر گرفتن فوتبال به عنوان حاشیه قصه و از مضامین فرعی سریال و به عنوان شغل یکی از شخصیت های اصلی قصه مدنظر قرار داده بود. اما از آنجا که سریال طنز بود سعی کردیم به حواشی این ورزش هم بپردازیم تا هم به جذابیت کار بیفزاییم و هم حال و احوال قصه را تغییر دهیم.

 

 سریال «لژیونر» طبق اخبار قرار بود نوروز ۹۷ روی آنتن برود. به عنوان کارگردان زمان پخش سریال تان را مناسب دیدید؟

– بله. از وقتی که معین شد که این سریال نوروز روی آنتن برود تمام فکر ما و حال و احوال کار به سمت نوروز معطوف شد چرا که باید نهادهایی از عید در سریال گنجانده می شد تا فضای کار با زمان پخش متناسب باشد. به همین دلیل طرح کلی، روابط شخصیت ها و حتی اتفاقات قصه با حال و احوال نوروز پیش رفت. فکر می کنم طبیعتاً اگر سریال در مناسبت خاص خودش که برای آن زمان هم ساخته شده بود پخش می شد هم بیشتر دیده می شد و هم بیشتر مورد توجه واقع می شد، اما ما اصولاً تابع تلویزیون و تصمیم مدیران هستیم. ما کار را تولید می کنیم و آنها به صلاحدید و چهارچوب کنداکتورهای خودشان سریال را روی آنتن می برند.

 

 تماشاگر تلویزیون سریال «هوش سیاه» را با تمرکز روی یک قصه متفاوت پلیسی خیلی پسندید، آن زمان نگاهی ویژه روی قصه و ساختار کار داشتید؟

– ببینید هر کاری تاریخچه و شرایط زیستی و تولیدی خاص خود را دارد. بعد از ساخت فیلم سینمایی «قتل آنلاین» که به جرم‌ها و جنایت‌‌های اینترنتی مربوط می‌شد که البته در مورد آن هم یک ماموریتی از طرف سیما فیلم به من داده شده بود،‌ دیدیم که چه خوب می‌شود این فیلم به یک قسمت و یک فیلم سینمایی محدود نشود بلکه اگر بتوانیم از این نوع کار یک سریالی تهیه کنیم می‌تواند برای جوان‌ها ارزنده و جذاب باشد.

 

از این رو آقای اسلامی‌مهر که تازه مسوولیت سیما فیلم را پذیرفته بودند و سابقه آشنایی من با ایشان به اواخر دهه ۷۰ و بنیاد سینمایی فارابی برمی‌گشت،‌ پیشنهاد تولید سریال «هوش سیاه» را به من دادند و بر اساس شناختی که از ایشان داشتم و قول و قراری که گذاشتیم، تحقیقات را در جرم‌های ویژه اداره آگاهی شروع کردیم که در نهایت به «هوش سیاه ۱» ختم شد البته از اواسط این سریال و در میانه فیلمبرداری به این نتیجه رسیدیم که این قصه می‌تواند فصل دومی هم داشته باشد. در نتیجه طرح‌ریزی‌های اولیه برای فصل دوم هم صورت گرفت و می‌توان گفت بعد از استارتی که از سمت سیمافیلم زده شد، من با ذهنیت خودم و با آزادی عملی که مدیران به من دادند تا فکر و اندیشه من در این زمینه حرف اول را بزند، «هوش سیاه ۱» و «هوش سیاه ۲» را ساختیم.

 

سریال «لژیونر» هم از این قاعده مستثنی نیست چرا که در یک مقطعی مدیران تصمیم می‌گیرند که چه نوع سریالی را تولید کنند و این یکی از کارهای مدیران فرهنگی است که تیمی متشکل از نویسنده و تهیه‌کننده و کارگردان تشکیل دهند و به خروجی آن کار بیاندیشند. به هر حال این ماموریت به ما داده شد که «لژیونر» را کار کنیم و من هم پذیرفتم و اکنون هم خیلی خوشحالم که یک کار طنز در پرونده کاری من هست. حتی اگر باز هم پیشنهاد کار طنز داشته باشم پروژه را مطالعه می‌کنم و اگر ببینم از پس آن برمی‌آیم و می‌توانم چیزی به آن اضافه کنم، حتما کار را انجام می‌دهم چرا که من خودم را فیلمساز ژانر نمی‌دانم و برایم چالش‌برانگیز است که در ژانرهای مختلف کسب تجربه کنم.

 

 خیلی ها اعتقاد دارند سریال «لژیونر» با فکر و ایده پیچیده شما در سریال سازی متفاوت است و این برمی گردد به توجه مخاطب به دیگر ساخته های شما؟

– اینطور نیست که من سلیقه، ایده و نگاه را از یک ژانر به ژانر دیگر منتقل کنم. به هر حال شما وقتی وارد یک ژانری می‌شوید قاعدتا باید چارچوب‌ها و ضوابط و قواعد ژانر را بدانید. اتفاقا یکی از عمده‌ترین ویژگی‌های کارهای طنز همین سادگی آن است و قرار نیست که شما یک درام جنایی یا جاسوسی را در یک درام کمدی یا طنز وارد کنید این‌ها همه قیاس مع‌الفارق هستند.

 

 به عنوان یک کارگردان سخت گیر و پر از وسواس در کار و بخصوص بازیگری، حضور اهالی فوتبال در دنیای بازیگری را چقدر مناسب و مساعد می دانید؟

– این دسته‌بندی را قبول ندارم که بازیگر نمی‌تواند فوتبالیست شود و یا فوتبالیست نمی‌تواند بازیگر شود. آقای حسین یاری که یکی از بازیگران مورد علاقه من است، فوتبالیست فوق‌العاده خوبی هم هست و ما نمی‌توانیم بگوییم چون بازیگر است حق ندارد فوتبال بازی کند یا استعداد او را در این زمینه منکوب کنیم. اصلا اینطور نیست دوستان به هر عرصه‌ای که می‌‌خواهند، می‌توانند وارد شوند و استعداد و ویژگی‌های آن‌ها می‌تواند ضامن ماندگاریشان در آن حوزه باشد یا اینکه رفته رفته حذف شوند و مردم و مخاطبان آن‌‌ها را نپذیرند.

 

وقتی اشپیتیم آرفی وارد کار ما شد، بیش از هر چیز هوش این آدم را مورد رصد قرار دادم و می‌خواستم ببینم آیا باهوش است یا نه؟ کسی که این همه سال فوتبال بازی می‌کند قطعا از هوش مناسبی برخوردار است. (البته درست است که بازیگری یک هوش خاص دیگری می‌طلبد.) این فوتبالیست با اینکه از زبان و فرهنگی دیگری است اما خوشبختانه چندین سال زیست مناسبی در کشور ما خصوصا در شهرهای مختلف داشته است، فرهنگ ما را خیلی خوب می‌شناسد و این امتیاز فوق‌العاده‌ای بود. حالا شاید یک مقدار سخت بود که او را در سریال یک خارجی ناب جا بزنیم چون در چند قسمت اول مثلا فارسی بلد نیست اما او باهوش است و حتی به او توصیه می‌شود که این زمینه کاری را دنبال کند.

 

 هماهنگی و نزدیک کردن توان و استعداد آرفی به بازیگران حرفه ای سریال تان کار راحتی نبوده قطعاً…

– یکی از وظایف اصلی کارگردان در پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی همین ایجاد هماهنگی بین عناصر ساختاری است. درست مثل رهبر ارکستر که در واقع سازهای مختلف، نواها، اندازه و جای آن‌ها را با هم هماهنگ می‌کند و همین سبب می‌شود که نوای گوش‌نوازی از ارکستر به گوشتان می‌رسد در غیر این صورت اگر این عنصر هماهنگ‌کننده وجود نداشته باشد قاعدتا ممکن است به جای موسیقی سر و صدا بشنوید. طبق آموزه‌ها و تجربه‌هایی که داشتم تلاش کردم عناصر را درست انتخاب کنم. در خصوص بازیگران سعی کردم بر مبنای یک بینش، سلیقه بصری و ساختاری آن‌ها را انتخاب کنم و این چیدمان را به شکل خاصی کنار همدیگر بچینم و سعی کنم اندازه هر کدام را رعایت کنم تا آن چه که می‌بینید چشم‌نواز باشد و همه چیز به جای خود و به اندازه باشد.

 

 معمولاً در آثار طنز مدام اهالی حرفه ها و مشاغل معترض هستند به نوع شوخی ها…

– در این زمینه نگرانی نداشتیم چون حاشیه‌های حقیقی و واقعی که در زمینه ورزش وجود دارد بیشتر از آن چیزی است که ما در سریال «لژیونر» به آن پرداخته‌ایم. البته مراقبت‌های لازم هم شده بود و ضمن اینکه خط اصلی قصه ما یک قصه خانوادگی، جوانانه و اجتماعی بود که در کنار آن یک درصدی از فوتبال و حاشیه‌های آن برای جذابیت به سریال مورد استفاده قرار گرفته شد. شاید اگر موضوع اصلی‌مان فوتبال بود این نگرانی به وجود می‌آمد ولی در این موضوع نگرانی وجود نداشت و همانطور که دیدیم حاشیه‌ای هم ایجاد نکرد.

 

 اگر در پایان صحبتی باقی مانده…

– تشکر از شما، امیدوارم سریال «لژیونر» را مخاطب دیده و پسندیده باشد.

انتهای پیام/*

درباره ی admin

همچنین ببینید

محمدرضا گلزار

محمد رضا گلزار از حمید صفت حمایت کرد

محمد رضا گلزار از حمید صفت حمایت کرد محمدرضا گلزار بازیگر مطرح و به عقیده …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *